To top
12 mrt

Fuck de roze wolk

Vandaag ben ik – na drie maanden zwangerschapsverlof – weer begonnen met werken. Drie hele maanden… Niet bepaald volgens planning. Míjn planning welteverstaan. Want zwangerschapsverlof – vier maanden thuis zitten – dat vond ik altijd iets voor mietjes. Maar inmiddels weet ik wel beter. Tijd voor een persoonlijke blog van een ondernemer die keihard werd geconfronteerd met haar eigen grenzen: fuck de roze wolk.

 

Wanneer klanten me een halfjaar geleden vroegen wanneer ik met zwangerschapsverlof wilde gaan, zei ik stoer: ‘met 42 weken’. Om vervolgens iets te nuanceren: ‘zo lang ik me goed voel, blijf ik werken’. Daar was geen woord aan gelogen. Alle vormen van zwangerschapskwaaltjes waren mij volledig vreemd. Sterker nog, ik voelde me als Superwoman zo sterk. Bovendien had ik tijdens mijn eerste zwangerschap ook tot week 39 doorgewerkt en dat voelde prima.

 

En zo gebeurde ’t dat ik op vrijdagochtend 14 december – mijn uitgerekende datum – mijn laatste e-mails verstuurde. Nog geen 24 uur later lag Juul in m’n armen.

 

Wel had ik me voorgenomen om zo rond de 36e week van mijn zwangerschap ’t wat rustiger aan te gaan doen. Minder afspraken buitenshuis, alvast wat projecten overdragen… Door diverse omstandigheden kwam er weinig van mijn goede voornemens terecht. Een vervanger die uiteindelijk niet paste binnen ons team, opdrachten die op ’t laatste moment toch wat groter bleken dan in eerste instantie gedacht, nog ‘even’ een presentatie in Utrecht verzorgen… Tal van zaken die elke ondernemer zal herkennen. Maar ik voelde me nog steeds top, dus schoof mijn persoonlijke deadline steeds een beetje verder op.

 

En zo gebeurde ’t dat ik op vrijdagochtend 14 december – mijn uitgerekende datum – mijn laatste e-mails verstuurde. Nog geen 24 uur later lag Juul in m’n armen. Een kerngezond kereltje, 3500 gram schoon aan de haak. De bevalling ging als een speer. Een half uurtje na de geboorte van Juul zaten we op bed aan de champoepel, klaar voor het Grote Genieten.

 

Geen roze wolk

In de eerste paar dagen en weken na de geboorte van Juul leek alles vlekkeloos te gaan. Van zo’n bevalling zonder kleerscheuren werd ik wat overmoedig. Alvast even een tekstje uitwerken voor een klant… Waarom niet? Juul sliep immers en ik had toch niks anders te doen dan een tijdschrift lezen of een beetje Netflixen. Waarschuwingen van mijn lief en vriendinnen dat ik toch echt even rustig aan moest doen, wuifde ik laconiek weg. Ik had alles im griff.

 

Tot drie weken na de bevalling. Juul werd ziek en opgenomen in het ziekenhuis. En de week daarop nog een keer. Godzijdank twee keer een storm in een glas water (bij kindjes van die leeftijd nemen ze geen enkel risico), maar eenmaal thuis brak ik. Het harde werken, de spanning van de laatste weken, de stormachtige bevalling en de belabberde voorbereiding erop (eigen schuld, dikke bult), de emoties van de ziekenhuisopnames… ze eisten ineens hun tol. Hoewel ik me voor de bevalling had voorgenomen weer snel aan het werk te gaan, moest ik nu noodgedwongen afstand nemen. Mijn lijf trok de handrem aan. En hoewel Juul ’s nachts sliep als een roos, huilde hij overdag uren aan een stuk. Die roze wolk was ineens verder weg dan ooit.

 

Cape aan de wilgen

Ik heb zwangerschapsverlof stiekem altijd iets voor mietjes gevonden. Wie heeft nu vier maanden rust nodig? Maar nu was er geen vezel in mijn lijf die überhaupt aan werken dacht. Of beter gezegd, wilde denken. Ik wilde thuis zijn, niks doen, knuffelen met Juul en huilen. Bij het minste of geringste was ik in tranen. Nooit geweten dat een mens zoveel kan grienen. Superwoman moest haar cape aan de wilgen hangen. Ik functioneerde altijd in de zesde versnelling, maar nu stond ik stil. En dat voelde raar. Heel raar.

 

Superwoman moest haar cape aan de wilgen hangen. Ik functioneerde altijd in de zesde versnelling, maar nu stond ik stil.

 

Afstand nemen

Liedjesschrijvers weten dat verdriet tot mooie dingen kan leiden. Het is een mening die ik inmiddels deel. Door de hele situatie moest ik afstand nemen van mijn bedrijf. Even alles loslaten, mezelf en Juul op één zetten en vertrouwen hebben in de mensen om me heen. Ontzettend moeilijk voor een controlfreak, maar het heeft me veel geleerd. Zaken lopen door, ook als ik er niet ben. Vooruit, soms met kleine hiccups, maar die zijn meestal wel glad te strijken.

 

Maar bovenal weet ik, door afstand te nemen, dat zaken moeten veranderen: de koers van Aviso, maar bovenal mijn manier van denken en handelen. Voor mijn klanten ben ik een pleaser en daarmee ga ik regelmatig over mijn eigen grenzen heen. Inmiddels weet ik dat dit niet goed is. Niet voor mezelf, maar ook niet voor het bedrijf. Kortom: na bijna vijftien jaar is het tijd voor een frisse wind. Wat die wind gaat zijn en hoe hij gaat waaien, weet ik nu nog niet maar daar gaan we de komende tijd vorm en inhoud aan geven.

 

Rustig aan weer beginnen

Inmiddels zijn we drie maanden verder. Juul huilt stukken minder en is een lekkere, blije en bolle baby. En met het verdwijnen van zijn huilbuien, zijn ook mijn tranen opgedroogd. Vanmorgen heb ik Juul voor ’t eerst (met een gerust hart) naar de kinderopvang gebracht en ben ik met goede moed doorgereden naar kantoor. Voorlopig doe ik ’t nog rustig aan: niet te veel afspraken en af en toe maak ik een pas op de plaats. Superwoman heeft haar cape voorzichtig weer eens aangetrokken, maar vliegen… dat duurt nog even.

 

 

 

No Comments

Leave a reply