To top
8 mrt

Zwartrijder

Ik ben Mieke en ik ben een zwartrijder. Zo, het hoge woord is eruit. Vanmorgen heb ik voor ’t eerst in mijn leven zonder kaartje met het openbaar vervoer gereisd. Niet uit vrije wil, hoor. Zo’n hufter ben ik niet. Nee, het was bittere noodzaak, want de kaartjesautomaat van Arriva had een storing.

Daar stond ik, in de vroege ochtendkou op station Reuver, voor de kaartjesautomaat van Arriva. Bestemming? Utrecht centraal. Doel? Een cursus. Geduldig doorliep ik alle stappen van het kaartkoopproces (drie keer woordwaarde): dagretour, alleen vandaag geldig, tweede klas, één kaartje, vrije ritkeuze… Zesenveertig euro en een beetje, rekende de automaat me voor. Ik drukte op de betaalknop, hield mijn pinpas voor het contactloos betalen icoontje en toen, toen hield de automaat er mee op. Een herhaaldelijk piepje deed nog leven vermoeden, maar daar bleef het bij.

 

Even sloeg de paniek me om het hart. Ik zag me al – zwetend van angst – de conducteur uitleggen dat ik er echt, echt, echt niks aan kon doen. “Ja mevrouw, dat zeggen ze allemaal”, hoorde ik hem (of haar) al zeggen.

 

F*ck-it

Even sloeg de paniek me om het hart. Ik zag me al – zwetend van angst – de conducteur uitleggen dat ik er echt, echt, echt niks aan kon doen. “Ja mevrouw, dat zeggen ze allemaal”, hoorde ik hem (of haar) al zeggen. Ik keek op de stationsklok, zag dat de trein nog zeker vijf minuten op zich liet wachten, en belde het storingsnummer van Arriva dat op de automaat stond vermeld. Het was net na zevenen, spits in de trein zou je zeggen, maar bij Arriva was niemand bereikbaar. “We verbinden u door met onze voicemail.” Juist!

Vooruit, dan een tweet. Wellicht dat ze op de webcare-afdeling van Arriva wel al wakker zijn. Nu vermoed ik dat de mensen van Arriva webcare met de trein reizen. Waarom? Ik heb, terwijl ik dit stukje tik (toch zo’n drie uur later) nog steeds geen reactie. Waarschijnlijk staan de arme jongens en meiden ergens vast op het spoor.

Inmiddels bevond ik me in een soort van ‘f**k-it state of mind’. Ik hoorde de belletjes van de spoorbomen rinkelen, draaide me om en stapte in.

Waarom ik geen OV Chipkaart wil

Misschien vraag je je nu af, waarom ik geen OV chipkaart heb. Immers, met zo’n pas had ik geen probleem gehad, toch? Ik zal ’t je uitleggen. Ik heb een graftakkenhekel aan reizen met de trein. Vreemd eigenlijk want de trein en ik, we hebben iets met elkaar gemeen, namelijk een aanleg om vaak te laat te zijn. Maar laat dat nou juist een van de redenen zijn waarom ik geen fan van het OV: je kunt er simpelweg niet op vertrouwen. Dus voor die ene keer per jaar dat ik tegen wil en dank met de trein reis, koop ik gewoon een los kaartje.

 

Ik heb een graftakkenhekel aan reizen met de trein. Vreemd eigenlijk want de trein en ik, we hebben iets met elkaar gemeen, namelijk een aanleg om vaak te laat te zijn.

 

Karma

Echt op mijn gemak zat ik niet, in de stoptrein tussen Reuver en Roermond. Ik probeerde een boek te lezen, maar werd telkens afgeleid door geluiden om me heen. Hoorde ik nou een conducteur? Toen, een pling van mijn telefoon; een WhatsApp bericht. ‘De cursus vandaag gaat niet door. De trainer is ziek.’ In plaats van in Roermond over te stappen op de trein naar Utrecht, pakte ik de eerste trein terug naar Reuver. Zonder kaartje! En nee, ik werd niet betrapt. Karma is a bitch!

No Comments

Leave a reply